Tipos de pregamentos

Tipos de fallas

Bordes convergentes, divergentes y transformantes.

Borde Convergente

Borde convergente:es el borde de choque entre dos placas tectónicas. En el borde convergente una de las placas de la litosfera se hunde debajo de la otra consumiéndose en el manto. Este tipo de bordes lleva a la formación de cordilleras y está asociado con zonas de actividad volcánica originadas por la fricción de las dos placas.

El punto de intersección de las dos placas se llama zona de subducción y allí se va acumulando sedimentos en una estructura llamada prisma de acreción.

Borde Divergentes

En tectonica de placas un borde o límite divergente es el límite que existe entre dos placas tectonicas que se separan. Conforme las placas se alejan entre sí, nuevo material asciende desde el manto, en el interior de la Tierra, creando nueva corteza y litosfera, por lo que también recibe el nombre de borde constructivo.

Bordes Transformadores

Falla o borde transformante es el borde de desplazamiento lateral de una placa tectónica respecto a la otra. Su presencia es notable gracias a las discontinuidades del terreno.

A obtención de materia e enerxía

A cadea trófica, tamén coñecida como cadea alimenticia [1], , é a corrente de enerxía e nutrientes que se establecen entre as distintas especies dun ecosistema en relación coa súa nutrición. As cadeas sempre se inician cun produtor sendo os demais membros os consumidores. Non adoitan ter un gran número (de 4 a 7 como máximo), xa que enerxía vaise esgotando a medida que se pasa dun nivel cara o seguinte, polo que adoitan seguir a regra do 10%, e dicir, aproximadamente o dez por cento da enerxía pasa dun nivel cara o seguinte, e o resto (aproximadamente o 90%) pérdese en forma de calor etc.

• Produtores primarios, autótrofos, que utilizando a enerxía solar (fotosíntese) ou reaccións químicas minerais obteñen a enerxía necesaria para fabricar materia orgánica a partir de nutrientes inorgánicos.

• Consumidores, heterótrofos, que producen os seus compoñentes a partir da materia orgánica procedente doutros seres vivos.

• Consumidores primarios, os fitófagos ou herbívoros. Devoran ós organismos autótrofos, principalmente plantas ou algas, aliméntanse deles de forma parasita, como fan por exemplo os pulgóns, son comensais ou simbiontes de plantas, como as abellas, ou especialízanse en devorar os seus restos mortos, como os ácaros oribátidos ou os milpés.

• Consumidores secundarios, os zoófagos ou carnívoros, que aliméntanse directamente de consumidores primarios, pero tamén os parasitos dos herbívoros, como por exemplo o ácaro Varroa, que parasita ás abellas.

• Consumidores terciarios, os organismos que inclúen de forma habitual consumidores secundarios na súa fonte de alimento. Neste capítulo están os animais dominantes nos ecosistemas, sobre os que inflúen nunha medida moi superior á súa contribución, sempre escasa, á biomasa total.

As mutacións

As mutacións son cambios do ADN das células, que se producen espontaneamente e ao azar. Poden ocurrir en calquera célula do organismo. Tamén poden ser hereditarias ou non:

• As hereditarias: son aquelas que afectan as célula reproductoras (somáticas).
• As non hereditarias: son aquelas que afectan a calquera célula do corpo sin ser as reproductoras.

Moitas das mutacións son perxudiciais para o individuo que as porta, pero tamén poden chegar a ser veneficiosas e mellorar a capacidade de supervivencia do individuo.

Traducción do ADN en Proteinas

Transcripción do ADN

 

A duplicación do ADN

El proceso de replicación de ADN es el mecanismo que permite al ADN duplicarse (es decir, sintetizar una copia idéntica). De esta manera de una molécula de ADN única, se obtienen dos o más "réplicas" de la primera. Esta duplicación del material genético se produce de acuerdo con un mecanismo semiconservador, lo que indica que las dos cadenas complementarias del ADN original, al separarse, sirven de molde cada una para la síntesis de una nueva cadena complementaria de la cadena molde, de forma que cada nueva doble hélice contiene una de las cadenas del ADN original. Gracias a la complementación entre las bases que forman la secuencia de cada una de las cadenas, el ADN tiene la importante propiedad de reproducirse idénticamente, lo que permite que la información genética se transmita de una célula madre a las células hijas y es la base de la herencia del material genético.

La molécula de ADN se abre como una cremallera por ruptura de los puentes de hidrógeno entre las bases complementarias puntos determinados: los orígenes de replicación. Las proteínas iniciadoras reconocen secuencias de nucleótidos específicas en esos puntos y facilitan la fijación de otras proteínas que permitirán la separación de las dos hebras de ADN formándose una horquilla de replicación. Un gran número de enzimas y proteínas intervienen en el mecanismo molecular de la replicación, formando el llamado complejo de replicación o replisoma. Estas proteínas y enzimas son homólogas en eucariotas y arqueas, pero difieren en bacterias.

A Mitose

Aquí os dejo un video para que entendais un poco mejor la Mitosis y sus fases.

Sintetiza, páxinas 23-25

ex:1
É unha biomolécula que contén  a información xenética para fabricar as proteinas das células. 

ex:2
A cromatina e a asociación de ADN e proteínas. Os cromosomas están formados por cromatina.

ex:3
É un segmento do ADN coa información necesaria para producir unha determinada proteína.

ex:4
Ten 7 parellas de cromosomas.

ex:5

• Cromátida: La cromátida e cada una das dúas unidades lonxitudinais do cromosoma cando xa está duplicado .

• Centrómero: parte que divide as dúas cromátidas dun cromosoma.

• Cariotipo: conxunto de cromosomas dun individuo ordenado por parexas ,segundo o seu tamaño e estructura.

• Autosoma: son todos os cromosomas exceptuando os sexuais.

• Cromosoma Homólogo: chámaselle así as parellas de cromosomas dun cariotipo.

• Xenoma: é o conxunto de xenes dun organismo.

ex:6
É o período comprendido entre a formación da célula ata que ela tamén se divide en dúas células fillas.
Dividese en dúas fases: a Interfase (máis longa) e a división celular (máis longa).

ex:7
É moi importante, porque esta ocupa case toda a vida da célula, e ademáis, nesta etapa, a célula ten unha grande actividade metabólica.

ex:8

Presentación

Este blog foi creado para a asignatura de Bioloxía e Xeoloxía 2015/16